Dilorom Abdurahmon

Halima Ahmad: Yangi she'rlar

Оҳ урсанг, оҳингни ҳижоб қилурман,

Жонимни савалаб жавоб қилурман.

Фалак томирини рубоб қилурман,

Сендан сўрамадим на давлат, на зар.

Худойим руҳимни ўзимга қайтар.

 Кўзим дарёсидан сув ичади тун,

Уфқ табассуми бунчалар маҳзун.

Ишқ мавжин унутди дилимдаги хун.

Майли  кетгин десанг, кетай дарбадар,

Худойим, руҳимни ўзимга қайтар.

Dilfuza Qo'ziyeva:   УЧИНЧИ ЧИЗИҚ

”Ўзимни йўқотиб, ўзлигим топдим...“

Чорибой олти қиздан кейин тилаб топган ўғлини еру кўкка ишонмасди. Қайга борса, ўғлини ўйлаб, дам ўтмай уйига қайтаверадиган одат чиқарган Чорибой аввалида кўпкаридан ҳам чиқиб кетди. Кейинчалик эса, ўғли атак-чечак юриб, ”атта, атта“ деб тили чиққач, усиз уйдан бир қарич ҳам нарига ҳатламайдиган бўлди. ”Юрасизми болали хотиндай“ деб жаврарди аёли Чорибойга ҳар гал эри уйдан чиқаётиб ўғлини даст кўтариб эгарининг олдига мингаштираётган чоғ.

Шундай кунларнинг бирида, (бола 5 ёшга тўлиб қолганди) Чорибой ўғлини отига мингаштириб, қайси бир тўйдан қайтаётганди. Кун иссиқ, ”оловдек чанг“... йўлда учрайдиган яккам-дуккам янтоқларни демаса, адир бутунлай қовжираб битганди. Ниҳоят қандайдир дарахтнинг қуриб қолган улкан танаси олдидан ўтаётганларида, отасига чуғур-чуғур савол беравериб жимиб қолган, иссиқ элитиб, мулгий бошлаган кенжатой тўсатдан эгарнинг устида безовталаниб, қимир-қимир қила бошлади, сўнг бетоқатланиб, ўз-ўзидан ҳиқиллаб, инжиқланишга тушди.

— Ҳа, уғлим? Ҳа, ҳа, — эркалатди отаси.

— Даштга-а, даштга чиқама-а-а-н... — ғингшинди кўзларини зўрға очган бола. Ота ўғлини белидан ушлаб, ерга қўяр-қўймас, бола билқиллаган қайноқ тупроқни диконглаб, ялангоёқ кечганча ўша, қуриган дарахт томон чопқиллаб кетди. Дарахт от турган жойдан йигирма қадамлар нарида эди. Шунга қарамай бола иссиқнинг кўзида туриб сийгиси келмаганиданми, дарахтнинг олачалпоқ соясигача югуриб чаппа ўгирилгади-ю, икки оёғини кериб олганича тек қатда ва кулумсираб қараб турганди.

  Швециялик ёзувчи ва шоир Тумас Транстремер 2011 йилнинг Адабиёт бўйича Нобел мукофоти соҳиби бўлди. Ёзувчининг “яратган компакт ва ярим ёрти қиёфалари мавжуд дунёнинг янги қирраларини кўриш учун ёрдам беради”,дейилади.

 Ёзувчи ва шоир Тумас Транстремерни  дилдан қутлаб қоламиз.

   ДИЛФУЗА ҚЎЗИЕВА

                        МЕНИНГ  АЖИНА  МАЪШУҚАМ

         Очиғини айтсам, хотинлар ҳаммомида рўй берган ўша воқеа менинг ҳам қулоғимга чалингандек бўлувди. Эмишки, ўша  якшанба оқшомида хотинлар ҳаммомининг умумий бўлмасида унча мунчага «айрони ачимайдиган»  оғиркарвон хотинларгина ҳарсиллаб-пишиллаб,  тоғораларини данғиллатиб тахлашаётган бир пайтда бу ерга бир узун кўйлак кийган қизалоқ кириб келганмиш. Қизалоқ киришга кирибдию, яланғоч, бунинг устига семиз- семиз ва қават қават  қоринлари устидан кўкраклари осилиб тушган , сочларини пахмайтириб шешонасига танғиб олишган  хотинларни биринчи бор кўриб туриши шекилли , қўрққанидан чинқириб йиғлаб юборибди. Ҳаммом ичидаги хотинлар « Қай, қайсингнинг қизинг бу? Нега йиғлаяптийкан? Олиб чиқиб кетсаларингчи бирортанг уст-бошини  ҳўл қилиб қўймасидан», дейишиб, бир-бирига ақл ўргатиб ётишганда, қизча хотинларга бир - бир жовдираб  қараб, «Қани, қани менинг онам?» деб баттар аюҳаннос солишга тушибди. Қаердандир етиб келган бадқавоқ ҳаммомчи кампир қизни сўроққа тутибди.

Дилфуза Қўзиева: ҚИЁМАТ...

«Еттинчи табақасининг

номи жаҳаннамдир»

Имом Ғаззолий

«Дақойиқ ул-ахбор»дан

Боланинг изғириндан дир яланғоч бадани оқариб кўкариб, бознаган, шўрлик яланғоч елкаларини муз-муз кафтлари билан ишқаганча тинимсиз югурар, шу баробарида оташдек иссиқ қайноқ ердан товонлари куйиб диконглар,югуришдан тўхтамас,илло осмон совуқ, ер қайноқ эди.

Аёл эса ҳадеб йўргакларди. Йўргакдан пир-р-р этиб кўршапалаклар учиб чиқарди. Улар албатта қанотлари билан аёлни тасир-тусир шапалоқлаб қолишга улгурар, шунда аёл чинқириб кафтларининг орқаси билан кўзларини хавфдан ҳимоя этиб, ёноқлари тилинган, шилинган кўйи яна йўргаклашга тушарди, ўлик каламушми, кўршапалакними, аммо яна пир-р-р этиб йўргакдан...

Бу одам ёнбошлаган кўйи чой сузаётир. Ҳар гал чойнакни кўтариб чойни солаётганда, дўп этиб семиз бақа тушади пиёлага. Одам пиёладаги бақани сочиб юборади. Яна чой сузади, дўп этиб бақа тушади. Уни сепиб юборади... Сузади... ”Дўп“ этиб...

Момони эса  бир кўришдаёқ, телба бўлса керак деб ўйладим.  У оқариб кетган сочларини битта-битталаб чарс-чирс узиб ўтирибди. Оппоқ сочи... на қоши бор, на киприги бор, момонинг. Эҳтимол қош киприкларини ҳам юлиб ташлагандир? Калласи тап-тақир... бўлмайди ҳеч. Шунчалик кўпми момонинг бошидаги тук? Чарс-чирс. Момо эса димоғида фақат бир қўшиқни минғиллайди:

Muallif:Shukur Jabbor:                        Ҳалложнинг кайфият ва ҳоллари

              Ҳалложнинг ҳоли ҳақида устоз Нажмиддин Комил яхши мисол келтирган: “Ҳар бир парвона шамъ нуридан лаззатланди, аммо уни шарҳлаб бера олмайди, чунки шуълани тил билан шарҳлаб, тушунтириб бўлмайди, киши то куймаса олов ҳароратини англамайди. Навоий бундан иккита хулоса чиқарган: бири – Ҳақ нурига ғарқ бўлиб, Унинг жамоли ҳароратида ёнмагунча Ҳақни англаб бўлмайди. Иккинчиси – Ҳаққа етган одам (куйган парвона каби) бу сирни баён қилиб бера олмайди. Бу – ҳаққул яқиннинг худди ўзидир. Яъни фоний бўлиш, субъектнинг объектга айланиши, солик вужудининг батамом йўқолиб, илоҳ оламига қўшилиб кетиши. Мансур Ҳаллож (858-922) ана шундай мартабани эгаллаган зот эди – Ҳақ оламига қўшилиб «мен Ҳақман» («Анал Ҳақ») деди. Мансурнинг устозларидан Боязид Бистомий (ваф. 875) эса айни ҳолни илҳоми жўш урган пайтларидан бирида «Субҳони, субҳони, мо аъзам шоъни» деб юборади, яъни «Шарафланганман, шарафланганман, шарафланганман мен, менинг мартаба-шаъним улуғлигига қаранг». Қуръон бўйича бандаси бундай дейишга ҳақли эмас, чунки бу Парвардигорнинг сифатларидир.” 

         Muallif:Shukur Jabbor                                                          

                                                         Ҳалложлар нечта бўлган?
Мазкур сарлавҳали мақола  чоп этилгач кўп ўқувчилар орасида баҳс-мунозараларга сабаб бўлди. Сўз аввалида эслатиб ўтиш жоизки, Мансур Ҳаллож сири ушбу мақола ёки муайян илм аҳли доирасида кечадиган баҳсларда узил-кесил ҳал бўлиб қолмайди. Чунки биздан ҳам аввалроқ бир қанча оқилу донолар, авлиёлар, парҳезкор уламолар ҳам ечолмаган. Шундай салафлар олдида биз киммиз? Биз эса заррадан ҳам зарра, паст, ҳақиру нотавон, гуноҳкор бандамиз. Лекин, мадомики баҳсни очиб қўйдикми, уни мавжуд фактлар ёрдамида якунлаб қўйиш . 

СЕВАРА НАРЗУЛЛАЕВА

1991 йил 5 октябрда Нишон тумани Пахтаобод қишлоғида туғилган.   Коллеж Камолот ЁИҲ бошланғич ташкилоти талабалар кенгаши етакчиси. Шеърлари вилоят газеталарида чоп этилган.

                                                            Баҳорим

Орзуларим учиб самода сассиз,

Юрагим ҳаприқиб кутган наҳорим.

Келдингми, атиргул ҳидини олиб,

Кела қол, хуш келдинг яна баҳорим!

 adabiyot.uznet.biz/Qorquv-ham-olim

 Muallif:Shukur Jabbor                Mansur Hallojning qatli halolmi?

                                                          (Davomi.2 maqola)

  Кўп шайхлар Жунайдга ўхшаб Мансурни эътироф этганлари ҳолда ўзларини олдидан қувганлар. Масалан, Усмон Маккий Мансурнинг ёзув устида кўриб “Нима ёзурсан?” деганида, Ҳаллож “Қуръонга муораза (эътирознома) ёзурман” дейди. Бу сўз шайхга оғир ботиб “Бадхудор бўлмагин!” деб ёнидан ҳайдайди. Айтадиларки, Мансур Ҳалложга не бало келган бўлса, ана шу дуоибаддан келди.

    Яна бир нақлга кўра, Усмон Маккий бир куни “Ганжнома” таржимасини бир қоғозга ёзиб, жойнамозининг тагига қўйган эди. Мансур келиб ўша саҳифани олади. Бу нарса шайхга маълум бўлиб айтадики: “Ҳусайн келиб, сўрамасдан қоғозни олибди, тез орада унинг қўл-оёқларини кесгайлар ва уни дорга осиб ўтда ёққайлар, кулини кўкка совургайлар” дейди.